We weten het niet meer

Jan en ik nemen in Café Anneke te Wijchen de wereldproblemen door. Het grootste probleem voor mensen met een beperking lijkt dat ze bij “God niet weten’ waar ze voor hulp moeten zijn. Tegenwoordig zijn er alleen handleidingen zonder instructie. En met alleen een handleiding zonder goede instructie wordt ook een tillift een dodelijk wapen.

Er is steeds meer behoefte aan goede informatie. Iedereen denkt maar dat je dit met internet kunt oplossen of via een ‘call centre’. Maar ook een telefonische hulpdienst vraagt als eerste ; WMO of WLZ, voordat je verder mag. Instructies heb je eigenlijk ook nodig voor een bezoek van het sociaal wijkteam, bijvoorbeeld via een case-manager die de weg kent en weet wat dat team wel en niet kan. Mantelzorgers kunnen daarin niet meer bemiddelen, daarvoor is onze maatschappij veel te ingewikkeld geworden. Bovendien zijn mantelzorgers hard nodig voor ‘normale ’dingen als ouder of partner zijn.

Jan en ik krijgen, zowel van mensen met een lichamelijke- als een verstandelijke beperking, steeds meer vragen over wonen, werken, vrije tijd WMO, aanpassingen, PGB, UWV, zorgverzekeraars ect. Als het betaald werd zouden we er een dagtaak van kunnen maken. Mensen zijn de weg kwijt. En dan hebben we het nog niet eens over alle regelingen die zijn weg gevallen.

Jan en ik lopen wij samen al weer zo’n 80 jaar mee en herinneren ons nog de tijd dat we als hulpverlener met mensen werkten. Samen vanuit- en met het netwerk- kijken naar wat er nodig was om zo goed mogelijk mee te doen in de maatschappij. Tegenwoordig ben je als hulpverlener een soort vertegenwoordiger van een systeem dat je met handen en voeten bind aan regels en protocollen. Van dat systeem heb je de instructies maar dat maakt je steeds meer een accountant, iemand die vooral weet hoe hij dat systeem moeten bedienen.

Hulpverlening is mensenwerk en de meeste hulpverleners willen met mensen werken. Dat is iets anders dan in SMART geformuleerde diagnoses met verrichtingen. Die delen mensen op in stukjes. Mensen die ondersteuning nodig hebben willen mensen die hen zien als mensen. Dat vraagt een manier van werken waarin mensen weer centraal staan met – aan beide kanten- vertrouwen in elkaar. Het gaat om de totale mens en wat die nodig heeft om mee te doen en daardoor anderen te helpen. Dat is uiteindelijk ook de bedoeling van het VN Verdrag voor mensen met een beperking.

Geef een reactie

Sluit Menu